Η ανθρωπιστική κρίση αντίκτυπο της οικονομικής κατάρρευσης

Η «επανεκκίνηση» της οικονομίας που διαλαλούν οι κυβερνώντες είναι δυστυχώς κενολόγη και στρεβλή και στην ουσία πόρρω απέχει από αυτό που μπορεί να αποκαλέσει κανείς επανεκκίνηση. Πείνα, εξαθλίωση, αγανάκτηση, αυτοκτονίες και κλείσιμο σπιτιών και επιχειρήσεων είναι εικόνα που αποτυπώνεται όλο πιο έντονα στην κοινωνία μας, με τους πολίτες κατά κανόνα να παραδίδονται στην δίνη μιας ατέρμονης εξαθλίωσης. ειδικότερα στην Πάφο, η περιβόητη «επανεκκίνηση» μας δείχνει τα δόντια της όλο και πιο έντονα, «υποσχόμενη» χειρότερες και πιο βασανιστικές συνέπειες για τους πολίτες της πόλης και της επαρχίας μας.

Η εικόνα στην απομονωμένη και παραβεβλημένη Πάφο χειροτερεύει συνεχώς, με ρυθμούς αυξητικούς. Οι αριθμοί ολοένα και μεγαλώνουν χωρίς ωστόσο να λαμβάνονται ουσιαστικά μέτρα για την προστασία των ευπαθών ομάδων. Οι ανάγκες του κοινωνικού παντολπωλείου συνεχώς αυξάνονται, η ΑΗΚ ομολόγησε την διακοπή ρεύματος σε 600 νοικοκυριά, οι εκποιήσεις είναι προ των πυλών αλλά τίποτα δεν γίνεται ως αντιστάθμιση .

Γύρω στις 1000 οικογένειες ζητούν κάθε εβδομάδα την βοήθεια του κοινωνικού παντοπωλείου στον Δήμο Πάφου. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια απλώνουν το χέρι σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σταθούν στα πόδια τους. Σε όλο αυτό είναι δυστυχώς μόνοι, πέραν των εξαγγελιών για ανοδική πορεία της οικονομίας καμιά βοήθεια χρηματική ή άλλη δεν προέρχεται από το κράτος.

Με την Ελλάδα να κάνει ένα βήμα μπροστά για την επούλωση των πληγών της ανθρωπιστικής κρίσης , εύλογα γεννάτε το ερώτημα κατά πόσο και η κυπριακή κυβέρνηση θα δώσει στο πρόβλημα την ανάλογη σημασία. Η βάση της οικονομίας είναι η εργασία, η εσωτερική αγορά. Όσο η ανεργία μεγαλώνει τόσο και το πρόβλημα θα διογκώνεται. Οφείλει η κυβέρνηση σε συνεργασία με τις δημοτικές αρχές να προσδώσουν στα προβλήματα της κάθε πόλης την ανάλογη λύση.

Η ανθρωπιστική κρίση που βιώνει η πόλη μας είναι αντανάκλαση της οικονομικής μας κατάντιας. Πρέπει να ληφθούν μέτρα ισοδύναμα του προβλήματος για να μπορέσουν να του επιβληθούν. Μέχρις ότου η κυβερνώντες να αναλάβουν τις ευθύνες που τους ανέθεσε ο κυπριακός λαός, οφείλουμε ο καθένας μας ξεχωριστά να αναλάβουμε τις δικές μας. Η πραγματικότητα της καθημερινότητας διαψεύδει τις εκτιμήσεις και τις διακηρύξεις περί ανάκαμψης. Ο λαός παλεύει να ανασάνει, δεν έχει όνειρα, περπατά σκυφτός προβληματισμένος, μόνος και δυστυχής. Πρέπει να ανασκουμπωθούμε μπροστά στο μεγάλο αυτό πρόβλημα με την θέρμη της ανάγκης για πραγματική ανάκαμψη.

Αρέσει σε %d bloggers: