Εις ώτα μη ακουόντων;

Οι βουλευτικές εκλογές τελείωσαν. Ο κόσμος μίλησε, η βουλή πλέον είναι πολυκομματική, άρα θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως υπερίσχυσε κατά κάποιον τρόπο η δημοκρατία. Παρόλα αυτά η αποχή επικράτησε στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στον πολιτικό κόσμο της Κύπρου.

Δεν συμφωνώ με την αποχή γιατί δυστυχώς δεν αλλάζει τα πράγματα αντιθέτως τα εδραιώνει και τα γιγαντώνει. Το αισιόδοξο είναι πως τα ιστορικά κόμματα υπέστησαν γερό πλήγμα με την μείωση των ποσοστών τους και την απώλεια εδρών από την άλλη φάνηκε πως αυτή η εκλογική αναμέτρηση έπαιξε τον ρόλο της τελευταίας ευκαιρίας. Είναι μια καλή ευκαιρία για να κάνει ο καθένας την αυτοκριτική του χωρίς ωστόσο να σημαίνει πως υποβαθμίζονται τα λάθη και οι παραλήψεις που μας έφτασαν στο χείλος του γκρεμού. Το ελπιδοφόρο είναι πως επιλέγηκαν νέα πρόσωπα, νεαρά πρόσωπα και ένα αρκετά καλό ποσοστό γυναικών ,τόσο από τα ιστορικά κόμματα όσο και από μικρότερα νεοφανή κινήματα.

Το γεγονός αυτό από μόνο του δείχνει πως οι πολίτες έχουν διάθεση να απαγκιστρωθούν από τις κομματικές νησίδες και το παλαιά πρόσωπα κι επιλέγουν έναν αέρα ανανέωση ως την λύση για τις δυσλειτουργίες που παρατηρούνται.

Την επόμενη όμως τον εκλογών κάποιοι μίλησαν για νίκη και νικητές. Η αποχή όμως δεν αφήνει περιθώρια για τον οποιονδήποτε πανηγυρισμό. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να δουν την αποχή με την σοβαρότητα που της αρμόζει. Τα τελευταία δέκα χρόνια, η αποχή αυξήθηκε δραματικά αλλά κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να εξαλείψει τους λόγους και να διορθώσει τις στρεβλώσεις. Ευελπιστώ πως αυτή τη φορά η αποχή που είναι πλέον δυσμενές δεδομένο να ληφθεί υπόψη και να αναχαιτιστεί αναλόγως, με βασικό γνώμονα το κοινό συμφέρον του τόπου.

Αρέσει σε %d bloggers: