Μια ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Στην Κύπρο παρατηρείται το εξής παράδοξο, ενώ οι περισσότεροι τομείς χρήζουν άμεσης μεταρρύθμισης χωρίς ωστόσο να προωθούνται ανάλογα, στον χώρο της εκπαίδευσης συνεχώς προκύπτουν νέα σχέδια και «μοντέλα» με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να έχει επικρατήσει η σύγχυση κατατάσσοντας την παράλληλα στα χειρότερα εκπαιδευτικά συστήματα της Ευρώπης.

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση η οποία έχει εγείρει πληθώρα αντιδράσεων τόσο από την μαθητιώσα νεολαία και τους γονείς όσο και από τους εκπαιδευτικούς και τον ακαδημαϊκό κόσμο. Όσον αφορά τις αντιδράσεις από την μεριά των μαθητών εύλογα θα συμφωνούσε κάποιος πως αλλαγές όπως η μείωση των αδικαιολόγητων απουσιών, η αύξηση των διδακτικών ωρών και οι εξετάσεις ανά τετράμηνο είναι παράγοντες «συμμόρφωσης» που τους βρίσκουν αντίθετους και για αυτό αντιδρούν.

Συχνά κάνουμε το λάθος να ταυτίζουμε την έννοια της εκπαίδευσης και την έννοια της παιδείας με αποτέλεσμα να κάνουμε λάθος εκτιμήσεις. Η παιδεία στηρίζεται στην ουσιαστική πνευματική καλλιέργεια του ατόμου η οποία τον βοηθά να ωριμάσει, να ανaπτύξει κριτική σκέψη και δεν καλουπώνεται εύκολα Από την άλλη η εκπαίδευση είναι ο τρόπος απόκτησης γνώσεων και μεταφράζεται σε βαθμούς απόδοσης. Το ιδανικό και αυτό που ο εκάστοτε υπουργός οφείλει να κυνηγά είναι η αρμονική συνύπαρξη των δύο.

Αυτό που έχει ανάγκη το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου είναι μια ουσιαστική και εκ βάθρων μεταρρύθμιση και για να έχει πιθανότητες επιτυχίας, πρέπει να ξεκινήσει από το Νηπιαγωγείο και να συνεχίσει στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο πριν φτάσει στο Λύκειο, Να προχωρήσει προοδευτικά, με σύστημα και χωρίς βιασύνη, από τάξη σε τάξη, μετά από αξιολόγηση και διορθωτικές παρεμβάσεις όπου απαιτείται. Πρέπει να είχε στόχο την ανάπτυξη κριτικής σκέψης που θα συνοδεύεται από την ουσιαστική γνώση, δεν θα εστιάζει στην ολοκλήρωση της ύλης αλλά στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων και την αφύπνιση της ανάγκης για γνώση από τους μαθητές. Για να επιτευχθεί αυτό και να έχει το σωστό νόημα ο τίτλος «εκσυγχρονισμός του εκπαιδευτικού συστήματος» προϋποθέτει αύξηση των δαπανών, επανασχεδιασμό της ύλης, ενίσχυση του συμβούλου επαγγελματικής αγωγής, προώθηση «μαθημάτων» γενικών γνώσεων και στελέχωση τους από ειδικούς, εργαστήρια και υποδομές άρτια εξοπλισμένες και ενίσχυση των θεματικών σχολείων.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μια εποικοδομητική συζήτηση απ’ όλα τα εμπλεκόμενα μέρη για να καταλήξουν στο καλύτερο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η απόφαση δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και δυστυχώς οι κινήσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια και επιδείνωσαν την κατάσταση αποδεικνύει την λάθος στόχευση για το μέλλον του εκπαιδευτικού συστήματος και κατά κάποιο τρόπο εξηγεί τις έντονες αντιδράσεις.

Αρέσει σε %d bloggers: