Λαϊκίζω εστί…πολιτεύομαι

Κάποιες φορές χρησιμοποιούμε κάποιους όρους και έννοιες στην καθημερινότητα μας, χωρίς ωστόσο να κατανοούμε εντελώς την ουσία τους, γιατί αν γνωρίζαμε ακριβώς τι σημαίνουν σίγουρα θα αλλάζαμε τρόπο σκέψης και θα πράτταμε πολύ διαφορετικά. Ο λαϊκισμός αποτελεί ένα όρο που καθορίζει τις ενέργειες, κατά κανόνα, όσων πολιτεύονται και στηρίζεται στην εσκεμμένη ανειλικρίνεια. Είναι χαρακτηριστικό μιας παλαιότερης γενιάς πολιτικών αλλά δυστυχώς όχι μόνο και δυστυχώς παρατηρούμε έντονα δείγματα λαϊκισμού ακόμη και στη δίκη μας τη γενιά.

Τα παθήματα των τελευταίων δεκαετιών θα έλεγε κανείς πως θα μπορούσαν να γίνουν μαθήματα που θα καθοδηγήσουν τον Κύπριο πολίτη στο να επαναπροσδιορίσει την σχέση του με την πολιτική και τον χειρισμό του πανίσχυρου όπλου που διαθέτει και δεν είναι άλλο από την ψήφο του. Θα ήταν παράλειψη να μην παραδεχτούμε πως δεν έχουν γίνει τεράστιες μετατροπές στο πολιτικοί σκηνικό της Κύπρου. Νέοι άνθρωποι έχουν επιλεγεί από τους πολίτες σε θέσεις βουλευτών, δημάρχων και δημοτικών συμβούλων γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο απόσεισης αρνητικών και απαρχαιωμένων πρακτικών στον τρόπο δράσης το μέσου πολιτευόμενου. Στην πλειοψηφία τους οι πολιτευόμενοι θεωρούν ότι πολιτεύεται αποκλειστικά όποιος ζητά την εκλογή του σε θέσεις του πολιτεύματος Το γεγονός αυτό αποτελεί και το μεγάλο πρόβλημα.

Η απαξίωση της πολιτικής από τους πολίτες και η γιγάντωση του χάσματος που τους χωρίζει δεν είναι διόλου αδικαιολόγητη. Η νεολαία ίσως είναι και η ποιο απογοητευμένη απ όλο αυτό το σκηνικό, μιας και παρά το γεγονός ότι σε ένα βαθμό είναι πολιτικοποιημένη και διόλου αδιάφορη για τα όσα συμβαίνουν, κατά γενική ομολογία απορρίπτει όσους συμμετέχουν στην πολιτική κατέχοντας αξιώματα. Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι οι πλείστοι εκ των πολιτευτών, στην προσπάθεια να κατακτήσουν το αξίωμα και στη συνέχεια να το διατηρήσουν καταφεύγουν στην εύκολη λύση του λαϊκισμού, έστω και αν οι πολίτες πλέον ζητούν ειλικρίνεια, συγκεκριμένες και υλοποιήσιμες λύσεις όχι λόγια του αέρα και ασάφειες.

Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι το γεγονός πως παρά την ελπιδοφόρα εισδοχή νέων ανθρώπων στην πολιτική, παρατηρούμε πως σε μεγάλο βαθμό, οι νέοι πολίτικοι βαδίζουν σε πρακτικές που μας έφτασαν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα σκοτώνοντας και την τελευταία ελπίδα. Συνεπώς, νέος δεν ορίζεται κάποιος από την ηλικία του αλλά από τον τρόπο σκέψης τους και τον τρόπο που λειτουργεί.

Πάντα υπάρχουν δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα. Σίγουρα εκεί έξω υπάρχουν σωστοί άνθρωποι με σθένος, ήθος, όρεξη, όραμα και φρέσκα μυαλά, οι οποίοι μπορούν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα στην πολιτική. Μπορεί αυτοί να είναι λίγοι αλλά είναι υποχρέωση των πολιτών να τους ανακαλύψουν και να τους βγάλουν μπροστά. Οι πολίτες έχουν αυτή τη δύναμη και οφείλουν να τη χρησιμοποιήσουν, προκειμένου να ανακτήσουν τον κυρίαρχο ρόλο τους.

Αρέσει σε %d bloggers: